In de jaren zestig, toen ik opgroeide in een klein Peeldorp, kwamen er af en toe ‘sjojjers’ (schooiers, woonwagenbewoners) aan de deur om iets te verkopen of scharen te slijpen. Vaak vroegen ze ook iets te eten. Mijn moeder gaf ze dan altijd een kop soep of een boterham, maar liet ze nooit binnen.

Hoewel ze ons altijd voorhield dat je je nooit beter mocht voelen dan anderen, was voor ons duidelijk dat dit een ander soort mensen betrof. En ik weet zeker dat als een van mijn broers of zussen met iemand uit het kamp thuis was gekomen dit tot grote consternatie geleid zou hebben.

De recente geschiedenis leert dat het beoordelen en behandelen van mensen op grond van vermeende genetische en sociale kenmerken ook delen van de eigen groep kan treffen en allerlei overeenkomsten vertoont met racistische vooroordelen die we normaliter associëren met de houding van Europeanen tegenover mensen van kleur uit andere werelddelen.

Lees hier het hele artikel

Bron: Volkskrant, d.d. 22 juli 2020 
opiniestuk door Leo Lucassen