“Maar zo bedoelde hij het helemaal niet…”
Ik hoor ’m vaker dan je denkt.
En, soms denk ik het zelf ook.
Niet hardop.
Maar wel ergens, heel even, in m’n hoofd.

Want stel je voor:
Iemand vertelt over een situatie op werk.
Iets wat gezegd is. Of juist niet gezegd.

En terwijl je luistert, gebeurt er iets.
Is dit echt zo heftig?
Vroeger noemden we dit gewoon directheid…
Hoort dit niet gewoon een beetje bij werk?

En voor je het weet, ben je niet alleen aan het luisteren.
Je bent aan het interpreteren.

Wat me blijft fascineren: we denken vaak dat we objectief kijken. Naar gedrag, naar situaties en naar wat “klopt”.

Maar dat doen we niet: we kijken door een bril.
Een bril gevormd door:

• de tijd waarin je bent opgegroeid
• wat je hebt meegekregen over werk
• wat jij “normaal” vindt
• en wat voor jou grenzen zijn

En die bril…
die heeft iedereen.

En daar wringt het, want stel:
Jij ziet iets als “stevig, maar oké”.
Iemand anders ervaart precies datzelfde als grensoverschrijdend.

Wie heeft er dan gelijk?
Het eerlijke antwoord: Dat is niet zo zwart-wit.

Maar wat wel interessant is:
waarom je iets zo ziet
wat je automatisch serieus neemt
en wat je misschien onbewust bagatelliseert

Het zit ‘m in de kleine momenten. Het gaat bijna nooit mis op de grote, duidelijke dingen, het zit ‘m juist in de nuance.

In de momenten waarop je:

• nét iets sneller doorvraagt
• nét iets minder aandacht geeft aan een gevoel
• denkt: dit gebeurt overal wel
• of juist: dit kan echt niet

Omdat je mens bent.

Drie vragen die je jezelf kunt stellen om scherp te blijven op je bril vanuit je eigen normen en waarden:

1. Wat zie ik hier eigenlijk?
Feit of interpretatie?

2. Wat neem ik automatisch serieus, en wat minder?
En waar komt dat vandaan?

3. Wanneer loop ik het risico te normaliseren of te problematiseren?
En klopt dat eigenlijk wel?

Het gaat niet om gelijk hebben en wat mij betreft is dat de kern. Het doel is niet dat we het allemaal hetzelfde gaan zien. Dat gaat ook niet gebeuren.

Het doel is:

• dat we ons bewust zijn van onze eigen bril
• dat we nieuwsgierig blijven naar die van de ander
• en dat we ruimte maken voor perspectiefverschillen zonder ze meteen weg te poetsen.
  
  

Waarom dit onderwerp nu zo relevant is

We werken met vier generaties op de werkvloer. Vier totaal verschillende referentiekaders, en toch verwachten we vaak dat iedereen gedrag hetzelfde interpreteert.
Dat is… best bijzonder als je erover nadenkt.

Tot slot

Generatiedynamiek is geen hype.
Het is geen “extra laagje”.

Het is er al: in elk gesprek, in elke interpretatie en in elke reactie.
De vraag is alleen: zie je het? En wat doe je ermee?

Tijdens het jaarcongres van LVV duiken we verder in dit onderwerp en spreek ik kort over dit thema. Over hoe perspectiefverschillen doorwerken in gesprekken.
En vooral: wat je er praktisch mee kunt.

Schrijf je in voor het LVV-jaarcongres op 11 juni als je er nieuwsgierig naar bent!
(alleen voor LVV-leden)