Op zich kunnen we een eind komen met Engels, want het bedrijf is officieel tweetalig (Ned-Eng). Contracten, gedragscode, functioneringsgesprekken en nieuwsberichten, eigenlijk is alles tweetalig, dus ook onze PR campagne naar de medewerkers. Posters over het vertrouwenswerk hangen in de kantines, ook tweetalig, met een QR code naar de tweetalige vertrouwenspersoon website.

In de praktijk is het niveau Engels niet gelijk, en bovendien zijn er varianten Engels. Mijn collega is bijvoorbeeld niet gewend aan het Engels van het Indiase subcontinent, en dus krijg ik die melders te spreken. Er zijn ook nog cultuurbarrieres te overwinnen, want in sommige culturen wordt het als ‘zwak’ gezien dat je iets niet zelf kunt oppakken. Team gesprekken om ons werk duidelijk te maken en om de mogelijkheden van ondersteuning door diverse afdelingen in het bedrijf zijn meestal een-richting: vragen stellen doe je niet, is weer een barriere.

Het is belangrijk om de barrieres laag te houden, en wanneer iemand zich meldt, om het verhaal zo zuiver mogelijk te krijgen. Met de juiste Engelse woorden een meld-verhaal over te brengen is niet altijd eenvoudig, omdat emoties in de weg zitten en vocabulair ontbreekt. En dan kan de vertrouwenspersoon niet altijd de juiste ondersteuning bieden. Vooral met afrikanen en oost-europeanen die in een uitzendkrachtfunctie zitten merk ik dat hun verhaal niet snel duidelijk is. Mijn Engels verwart hen soms, en hun Engels is voor mij verwarrend. Verschillen in talen levert bij ons veel ruis op, merk ik, en ook bij HR medewerkers en leidinggevenden.

Het gesprek is vertrouwelijk, en een collega / kind er bij vragen is geen optie. Soms probeer ik met Google Translate iets dichter bij de details te komen wanneer de melder dat zelf okay vindt. Dat machine-vertalen werkt echter niet altijd. Wellicht is dit een goed alternatief. Wel een beedigd tolk, waar dan ook een vertrouwensclausule is afgestemd.